یک مقاله در دو، سه، یا چهار سال پس از انتشار بیشترین استنادها را دریافت می‌کند و پس از آن شمار استنادها کم و کم‌تر و پس از چند سال به پایان می‌رسد. ولی شمار کمی از مقاله‌ها هستند که سال‌ها پس از انتشار هنوز استناد دریافت می‌کنند. شاخص «مقاله‌های پر استناد» به دنبال شناسایی مقاله‌هایی است که بیش‌ترین شمار استناد را در 10 سال گذشته دریافت کرده‌اند. پس از بازیابی مقاله‌های 10 سال گذشته، این مقاله‌ها بر پایة شمار استناد مرتب و «یک درصد» نخست گزیده می‌شوند.

شاخص «اچ» یا شاخص «هیرش» از شاخص‌های کمابیش نوین علم‌سنجی برای اندازه‌گیری بهره‌وری و تأثیر استنادی انتشارات است. اگر چه این شاخص بیشتر برای ارزیابی پژوهشگران به‌کار می‌رود، ولی می‌توان از آن برای ارزیابی مؤسسه‌ها، مجله‌ها، و کشورها نیز بهره گرفت. برای محاسبۀ این شاخص دو سنجۀ «شمار انتشارات» و «شمار استنادها» به‌کار می‌روند. شاخص «اچ» جایی است که شمار انتشارات و شمار استنادها با یکدیگر برخورد می‌کنند. برای نمونه، اگر شاخص «اچ» کشوری 50 شود، آن کشور دارای 50 مقاله است که به هر کدام از آنها دست‌کم 50 بار استناد شده است.

شمار استنادهای بیشتر مقاله‌ها در دو، سه، یا چهار سال پس از انتشار آن به بیشینه می‌رسد. ولی شمار کمی از مقاله‌ها هستند که درست پس از انتشار، استناد بسیاری دریافت می‌کنند. این مقاله‌ها در حوزه‌های تخصصی خود آثاری کلیدی به‌شمار می‌آیند و «مقاله‌های داغ» نامیده می‌شوند. برای شناخت مقاله‌های داغ، مقاله‌های دو سال گذشته بررسی می‌شوند و آنهایی که بیش‌ترین شمار استناد را در دو ماه دریافت کرده باشند، داغ می‌گویند. شمار استنادها در حوزه‌های گوناگون علم متفاوت است، بر همین پایه نیز آستانة ارزیابی مقاله‌های داغ در این حوزه‌ها گوناگون است. برای تعیین این آستانه، مقاله‌های یک حوزه بر پایة شمار استنادها مرتب‌سازی و «یک در هزار» نخست آنها گزیده می‌شوند.