یک مقاله در دو، سه، یا چهار سال پس از انتشار بیشترین استنادها را دریافت می‌کند و پس از آن شمار استنادها کم و کم‌تر و پس از چند سال به پایان می‌رسد. ولی شمار کمی از مقاله‌ها هستند که سال‌ها پس از انتشار هنوز استناد دریافت می‌کنند. شاخص «مقاله‌های پر استناد» به دنبال شناسایی مقاله‌هایی است که بیش‌ترین شمار استناد را در 10 سال گذشته دریافت کرده‌اند. پس از بازیابی مقاله‌های 10 سال گذشته، این مقاله‌ها بر پایة شمار استناد مرتب و «یک درصد» نخست گزیده می‌شوند.

از نظام‌های ارزیابی نشریه‌ها «نمایه‌نامه‌های استنادی» هستند. ناشران، نشریه‌های خود را برای ارزیابی به کمیته‌های داوری این نمایه‌نامه‌ها می‌فرستند تا اگر با کیفیت بودند، نمایه شوند. نمایه شدن در این نمایه‌نامه‌ها نشان از کیفیت و اعتبار یک نشریه دارد. نمایه‌نامه‌های گوناگونی برای ارزیابی و نمایه‌سازی نشریه‌ها در جهان هستند، ولی «وب آو ساینس» و «اسکوپوس» دو پایگاه جهانی برجسته هستند که بودن نشریه در آنها ارزش بالایی دارد.

انتشارات، همة مدارکی هستند که در نمایه‌نامه‌های استنادی نمایه می‌شوند. این شاخص تنها به سنجش کمیت این انتشارات می‌پردازد. شمار بیشتر انتشارات یک کشور نشانی از جایگاه علمی مهم‌تر آن کشور دارد. پایگاه «وب آو ساینس» نزدیک به 40 گونه مدرک را به‌عنوان محمل‌های ارتباط علمی می‌داند و آنها را نمایه می‌کند. مقالۀ مجله، مقالۀ همایش، فصل کتاب، یادداشت سردبیر، و... از این گونه‌ها هستند.