«شاخص جهانی دانش» از سال 2017 میلادی با مدیریت «برنامة توسعة سازمان ملل متحد» و «بنیاد دانش محمد بن راشد المکتوم» منتشر می‌شود. این شاخص آمیزه‌ای از 133 سنجه است که در 41 شاخص، 17 بُعد، و هفت سازه دسته‌بندی شده‌اند. هفت سازة کلیدی این شاخص (1) آموزش پیش از دانشگاه، (2) آموزش و پرورش فنی و حرفه‌ای، (3) آموزش عالی، (4) پژوهش، توسعه، و نوآوری، (5) فناوری‌های اطلاعاتی و ارتباطی، (6) اقتصاد، و (7) فضای برانگیزاننده هستند که برای سنجش و رتبه‌بندی کشورها به کار می‌روند.

اﻓﺰاﻳﺶ ﺣﻮزه‌ﻫﺎي ﻣﻴﺎن‌رﺷﺘﻪ‌ای و همچنین کم‌رنگ شدن مرزهای جغرافیایی در پدیدآوری دانش و نگارش آثار علمی، همکاری پژوهشگران کشورهای گوناگون را در نگارش یک اثر علمی در پی داشته است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که چنین آثاری کیفیت بهتری دارند، رؤیت‌پذیری آنها بیشتر است، و شمار استنادهای بیشتری نیز دریافت می‌کنند. این شاخص علم‌سنجی در برخی از نظام‌های رتبه‌بندی مؤسسه‌ها (مانند نظام رتبه‌بندی «لایدن») دارای اهمیت بالایی است.

از آنجایی که شمار استنادها به تنهایی نمی‌تواند کیفیت مقاله‌های یک کشور را به‌درستی نشان دهد، شاخص کیفی‌تری برای ارزیابی تأثیر مقاله‌ها ارائه شده است. «میانگین سرانۀ استناد به مقاله» نشان می‌دهد که به هر مقالۀ یک کشور چه اندازه استناد می‌شود. این شاخص از تقسیم «شمار استنادها» به «شمار مدارک قابل استناد» به‌دست می‌آید. برای نمونه، اگر اندازۀ این شاخص برای کشوری «چهار» باشد، به هر مدرک قابل استناد آن کشور، به طور میانگین چهار بار استناد شده است. «میانگین سرانۀ استناد به مقاله» شاخصی کاربردی برای ارزیابی میانگین تأثیر یک کشور است.