از نظام‌های ارزیابی نشریه‌ها «نمایه‌نامه‌های استنادی» هستند. ناشران، نشریه‌های خود را برای ارزیابی به کمیته‌های داوری این نمایه‌نامه‌ها می‌فرستند تا اگر با کیفیت بودند، نمایه شوند. نمایه شدن در این نمایه‌نامه‌ها نشان از کیفیت و اعتبار یک نشریه دارد. نمایه‌نامه‌های گوناگونی برای ارزیابی و نمایه‌سازی نشریه‌ها در جهان هستند، ولی «وب آو ساینس» و «اسکوپوس» دو پایگاه جهانی برجسته هستند که بودن نشریه در آنها ارزش بالایی دارد.

استناد به معنای سند قراردادن یک مدرک (مانند مقاله) و نشان‌دهندة کاربرد دانش پیشین است. شمارش استنادها که بیشتر با نام «تحلیل استنادی» شناخته می‌شود، از شاخص‌های سنجش کیفیت نسبی انتشارات علمی است. برای آنکه اثری علمی ارزیابی شود، شمار استنادهایی که دریافت کرده است به‌کار می‌رود. شمار استنادهای یک اثر، اطلاعاتی را دربارۀ تأثیر آن در یک حوزۀ موضوعی به‌دست می‌دهد. شمار استنادها در پایگاه‌هایی که ساختار نمایه‌سازی استنادی دارند، می‌آید. «مقاله» بیشترین مدرک قابل استناد است که در نمایه‌نامه‌های استنادی بدان توجه می‌شود.

یک مقاله در دو، سه، یا چهار سال پس از انتشار بیشترین استنادها را دریافت می‌کند و پس از آن شمار استنادها کم و کم‌تر و پس از چند سال به پایان می‌رسد. ولی شمار کمی از مقاله‌ها هستند که سال‌ها پس از انتشار هنوز استناد دریافت می‌کنند. شاخص «مقاله‌های پر استناد» به دنبال شناسایی مقاله‌هایی است که بیش‌ترین شمار استناد را در 10 سال گذشته دریافت کرده‌اند. پس از بازیابی مقاله‌های 10 سال گذشته، این مقاله‌ها بر پایة شمار استناد مرتب و «یک درصد» نخست گزیده می‌شوند.