اقتصاد دانش بنیان اقتصادي است که بر پایۀ تولید، توزیع، و کاربرد دانش شکل می‌گیرد و در آن به سرمایه‌گذاري در دانش و صنایع دانش‌پایه توجه ویژه‌ای می‌شود. «شاخص اقتصاد دانش‌بنیان» به کشورها کمک می‌کند تا چالش‌ها و فرصت‌ها را در راه اقتصاد دانش‌بنیان شناسایی کنند. این شاخص ابزاری برای مقایسۀ کشورها در زمینۀ پیشرفت اقتصادی مبتنی بر دانش نیز به شمار می‌آید.

«رتبه‌بندی خوشه‌های برتر علم و فناوری» بر این پایه است که واحد سنجش عملکرد نوآوری باید پا را از دامنة کشورها فراتر گذارد و قلمروهای جغرافیایی را زیر زره‌بین بگذارد. سال‌های سال است که «شاخص جهانی نوآوری» بستری برای آگاهی از پراکندگی جغرافیایی نوآوری فراهم ساخته، ولی در چارچوبِ قلمرو کشورهاست. «رتبه‌بندی خوشه‌های برتر علم و فناوری» به شناسایی خوشه‌های توانمند در کارهای علم و فناوری پرداخته و 100 خوشۀ نخست را رتبه‌بندی کرده است. رویکرد شناسایی خوشه‌های توانمند در علم و فناوری بر پایۀ طراحی «پایین به بالا» شکل گرفته است. به گفتۀ دیگر، در شناسایی خوشه‌ها به مرزهای سیاسی و مسائل مدیریتی نگاه نشده و به جای آن به قلمروهای جغرافیایی نگریسته شده است که بیشترین شمار مخترعان و پدیدآوران علمی را داشته‌اند. اگرچه خوشه‌بندی قلمروهای جغرافیایی بر پایۀ توده‌های بزرگ شهری شکل گرفته است، ولی خوشه‌های علم و فناوری، گاهی می‌توانند دربردارندۀ چندین منطقۀ شهری، چندین استان، یا چندین کشور هم باشند.

نخستین هدف «شاخص جهانی کارآفرینی» تحریک جریان‌های سیاستی پیرامون برنامه‌ها و رویدادهای کارآفرینی و کمک به گزینش و توسعۀ الگوهای کامیاب و طرح‌های پایدار در این زمینه است. درون‌مایة این شاخص آن است که کارآفرینی عاملی حیاتی در توسعۀ اقتصادی است و اطلاعات کلیدی را برای توانبخشی اکوسیستم کارآفرینی کشورها برای سیاست‌گذاران فراهم می‌کند. این نظام برای رتبه‌بندی کشورها از سه بعد اندازی‌گیری کمک می‌گیرد: گرایش‌های کارآفرینی (پنج شاخص)، توانایی‌های کارآفرینی (چهار شاخص)، و اشتیاق کارآفرینی (پنج شاخص).